Ronny van de Serenade & Pulse van Pink Floyd & Meneer Degraeve

Gezien de release van het album moet het in 1995 geweest zijn.  19 Was ik dus, een halve puistenmuil.

Ik verdiende af en toe iets bij door bakken en vaten te sleuren bij Dany Pynseel.  Met die centen heb ik vroeger veel CD’s gekocht.  Je weet wel, van die blinkende schijfjes die je in een zwarte bak moest schuiven.

Ik kocht die bij Ronny van de Serenade op de hoek van de Zeelaan en de Brouwersstraat. Toen hij nog in de Kasteelstraat platenwinkel hield, stond er boven de deur “VOOR WIE MUZIEK NIET VERWART MET LAWAAI”, of zoiets.  In dat winkeltje kocht ik met getsjoept kleingeld uit vaders kostuumvest m’n allereerste plaatje: ’t jaar dat Club Brugge kampioen was brachten ze een kampioenenlied uit.  Mamadou mamadou mamadou (https://www.youtube.com/watch?v=ZkOJOPT0g6s – 1988).

Bij Ronny leerde ik veel muziek kennen.  Ik vond ’t leuk dat hij me altijd zei “je moet daar eens naar luisteren” … en de stereo openknalde als er niemand anders in de winkel was.

pulse – met flikkerlichtje

Pink Floyd leerde ik er kennen.  Meest prachtige hoes die ik me herinnerde was Pulse. Met een klein LED-je in de hoes, die stond te flikkeren in
de etalage.  Ik versneed er mijn Immac – schoolagenda in, het flikkerlichtje paste net in een perforator gaatje.  Ik dacht dat Alain Degraeve, die toen mijn klasleraar Duits was, (tweede keer ’t zesde, eerste keer was te sjiek) me er eigenlijk onder m’n voeten voor moest geven maar ’t ook wel cool vond.  Je weet wel, Alain Degraeve van “Hitler und das rosa kaninchen” en “einem geschenkten gaul guckt man nicht ins maul”.

‘k Heb de hoes nooit weergezien, behalve onlangs eens bij een notoir muziekkenner in de Dumontwijk met Lange Baard met véééééééééél mooie platen.

John Trudell, Jan Garbarek en het Hilliart Ensemble, Morphine, Grandaddy, Supertramp, INXS en nog zo vanalles.  Thx, Ronny!

Facebook Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.